Culture  

Suspicion Travels With the Language and the Food: How Trust Patterns Are Inherited

If you grew up in a Hazara household shaped by what our parents and grandparents survived, you know the feeling even if no one ever named it. A wariness about people you have not known a long time. A second-guessing of strangers' motives. A particular way of reading a room before you settle into it. A reluctance to trust the new face at the community gathering, even when that face is from your own community.

That wariness was not invented in you. It was inherited. Suspicion was, for the generation that lived through Taliban-era violence, displacement from Hazarajat, the long pressure on Hazaras in Quetta and Mashhad, and the precarious passage to Sydney or Toronto, a useful and sometimes life-saving signal. It told them who to keep at distance, which offers to refuse, which knock on the door not to answer. It does not switch off when the immediate danger recedes. And it gets transmitted, along with the language and the food, to children and grandchildren who never lived through the original event.

This article is about that transmission. It tries to look at it honestly, without pathologizing the people who carried it to us. Our parents were not paranoid. They were correctly calibrated for the world they survived. The cost is that the calibration outlives the world that produced it - and shapes how those of us born outside Afghanistan, or born after the worst years inside it, relate to others, including others within our own community.

This is also the third thread in a longer conversation. An earlier piece on this site looked at why internal divisions persist among Hazaras. A companion piece proposed how a unifying institution might actually be built. Both pieces named, briefly, the role of inherited trust patterns. This piece sits with that thread on its own, because it is too important to leave at one paragraph.

What Inherited Trauma Actually Means

The phrase "intergenerational trauma" gets used loosely. It is worth being precise about what is and is not being claimed.

The careful version of the claim is this: the experience of severe and sustained trauma in one generation changes the physical, emotional, and relational environment that the next generation grows up in, and those changes shape the next generation's nervous system, attachment patterns, and default assumptions about other people. The trauma is not transmitted as a memory of the original event. It is transmitted as the parenting style, household climate, communication patterns, and emotional signalling of caregivers who carry the original event in their bodies and minds.

Several bodies of research converge on this picture, from different angles.

The clinical psychiatrist Judith Herman, in her 1992 book Trauma and Recovery, established what is now the core framework for understanding complex trauma - trauma that is repeated, prolonged, and embedded in relationships rather than caused by a single event. Herman's central observation, that survivors of complex trauma develop persistent alterations in their capacity to trust, in their sense of safety, and in their relationships with others, became the language the field still uses. Children of those survivors, raised by parents whose capacity to trust has been altered, learn the altered pattern as the default.

Bessel van der Kolk, in The Body Keeps the Score (2014), pulled together decades of research showing that trauma lodges in the body and the nervous system, not only in conscious memory. A parent whose body is on quiet alert for danger - whose startle response is faster, whose face reads strangers more quickly for threat, whose tone shifts the moment the doorbell rings unexpectedly - is teaching their child, every day, what the world is like. The child is not being told. The child is being shown. The body of the parent becomes the curriculum.

The psychiatrist Rachel Yehuda, working primarily with Holocaust survivors and their children at Mount Sinai in New York, has produced the most cited research on the biological end of this transmission. Her work has shown measurable differences in stress hormone regulation in the children of trauma survivors, not only in the survivors themselves. The exact mechanism - whether epigenetic in the strictest sense, or mediated through prenatal environment, or through early caregiving, or all three at once - is still being worked out and the field debates the details. The broader point her work makes is settled enough: a parent's trauma history shows up, biologically and behaviourally, in the next generation's stress response.

The Turkish-American psychoanalyst Vamik Volkan brought a different angle in Bloodlines (1997) and a series of later papers. Volkan worked on what he called "chosen trauma": a defining injury in a community's history that gets passed down across generations as a marker of identity itself. The next generation does not remember the event, but the wound around the event - the suspicion, the readiness to expect betrayal from particular outsiders, the sense that the world is dangerous in specific patterned ways - becomes part of who they understand themselves to be. The Hazara reader will recognise the shape of this immediately. The 1890s campaigns of Amir Abdur Rahman Khan, the destruction of the Buddhas, the persecutions in Quetta, the Taliban's violence against Hazaras - these are not only historical events. They are reference points the community lives with.

The Adverse Childhood Experiences (ACE) study, run by the CDC and Kaiser Permanente from the late 1990s onward, established at population scale that the long shadow of childhood adversity shows up decades later in physical and mental health, in relationship patterns, and in how people read the safety of new situations. The original ACE work focused on direct childhood experience. Subsequent work has extended it to the parent-to-child link: parental ACE scores predict child outcomes even when the child's own direct adversity is low.

And from a different tradition again, the work of John Bowlby and Mary Ainsworth on attachment, going back to the 1950s and 1960s, established that children's foundational sense of whether the world is safe and people are reliable is built in the first few years of life, in the patterned interactions with primary caregivers. A caregiver whose own attachment history is shaped by loss, separation, and untrustworthy authority transmits a different baseline to the child than a caregiver whose own world has been steady. Not because they want to. Because that is what attachment is.

You do not have to accept every claim in every one of those literatures to take the basic point. The basic point is robust across all of them: what one generation lives through shapes how the next generation relates to other people and that shaping happens whether anyone in the family ever talks about the original event or not.

Suspicion as Inheritance

Now bring that back to a Hazara household.

Imagine a parent who left Afghanistan in the late 1990s after the Taliban's first sweep through Mazar-e-Sharif and the killings of Hazaras there. Or a grandparent who left Hazarajat after the Soviet war, made it to Quetta, and watched the bombings of Hazara neighbourhoods there continue across the 2000s and 2010s. Or a parent who was a child in Behsud or Jaghori when the road was not safe, when the school year was shaped by which districts you could and could not move through. Or a family that landed in Iran as undocumented refugees and lived for fifteen years under the constant pressure of deportation and exclusion.

Now ask what would have been adaptive in those settings.

A finely tuned suspicion of strangers would have been adaptive. It would have helped you avoid the wrong neighbour who reported the wrong thing, the wrong contact who promised papers and delivered nothing, the wrong kind hand. A reluctance to disclose family details to people you had not known a long time would have been adaptive. A habit of reading new faces carefully, checking who they came in with, asking quietly about their family before deciding how to treat them, would have been adaptive. A reflex to pull resources and trust inward, to the smallest verifiable circle - close family first, then extended family, then perhaps your village or sub-group - would have been adaptive. Wider trust, the kind that lets you fund a community institution run by people you do not personally know, was a luxury of conditions that did not exist.

Those reflexes did not come out of nowhere. They were learned, reinforced, and necessary. They saved lives.

What happens when the family then arrives in Virginia, in Sydney, in San Diego, in Hamburg, and the children are born and raised there?

The reflexes do not switch off. There is no internal signal that tells the body the danger has passed. The parent who is now safe, in legal terms, in a Toronto suburb is still the same person whose nervous system was shaped by a different setting. They greet new people with the same caution. They ask the same kinds of questions about a stranger's background. They warn their children about people in the same patterned ways. They teach, by what they do and what they pay attention to, that the world contains particular risks and particular reasons to keep distance.

The child grows up in that household. They absorb the pattern. They may never be told the specific story behind it - many parents from that generation do not narrate the worst of what they lived through - but they learn the shape of it. The wariness is in how their parent enters a room. It is in who their parent invites home and who their parent avoids. It is in the silences around certain topics. It is in the way the family responds to bad news from Afghanistan or from Quetta, with a quiet that is not surprise but recognition.

Then the child grows up and walks into a community gathering in their adopted city. A new face. A Hazara face, but not one they recognise. From a sub-group they do not know. With a story they have not heard. Their reaction is not neutral. They have been trained, without anyone meaning to train them, to read that face slowly and carefully. The training was correct for a different setting. It is, by default, the training they apply here.

That is the inheritance. It is what gets transmitted along with the language and the food.

Why It Specifically Costs Us at the Community Level

You can see, then, why this matters for the question the earlier articles on this site asked: why has shared persecution and shared displacement so rarely produced shared unity among Hazaras?

The earlier piece on sub-groups argued that one reason is structural - geography, state policy, the absence of a unifying institution. Another is psychological at the community level - communities under sustained threat turn inward and contract trust to the smallest verifiable circle. This piece adds the third layer, which sits underneath the other two: the trust pattern of the threatened generation does not stay with that generation. It gets handed forward.

That has practical consequences and they are worth naming honestly.

A Hazara organization in California trying to build a board that crosses sub-group lines runs into people whose default response to a stranger from a different sub-group is wariness, even when they would not articulate it that way. The wariness is not bigotry. It is a trained reflex applied in a setting where the original training conditions no longer apply. But it slows recruitment, complicates trust-building, and tends to push organisations back to the people the founders already knew - which is to say, back to the founders' own sub-group.

A fundraising appeal that asks Hazaras in Quetta to give to relief work in Hazarajat, run by people they do not personally know, runs into the inherited assumption that opaque structures hide bad actors. That assumption was correct in many of the settings our parents lived through. It is now applied, by default, to settings where transparency could in fact be verified - if anyone trusted the verification.

Cross-sub-group friendship and marriage, which the earlier article named as one of the things that actually dissolves internal walls, run into a quiet intergenerational layer of caution. Parents who would not say outright that a Behsudi family should not marry into a Jaghori one will still raise their children with a thousand small signals about who is "ours" and who is "close enough" and who is further out. The signals are not always conscious. They are felt.

And the leadership question, the one the unifying-institution piece spent a lot of time on, runs straight into this. Building an institution whose chair this year is from a sub-group different from yours requires a kind of trust extension that an inherited reflex of wariness makes harder than it would otherwise be. The reflex is not the only obstacle. It is one obstacle, sitting under the others.

What This Is Not

It is important to be careful here, because there are several things this piece is not saying.

This is not saying our parents and grandparents were paranoid. They were not. They were responding rationally to settings that punished trust. The cost we now bear is the cost of having had ancestors who survived. The alternative - ancestors who trusted freely in settings that did not warrant it - is in many cases ancestors who did not make it. The wariness is, in a real sense, why we are here at all.

This is not saying the second generation is broken or damaged. We are not. We are carrying a particular pattern of inheritance, in the same way every people carries some pattern of inheritance from what its forebears lived through. Naming the pattern is not the same as pathologising the people who carry it. The point of naming it is to give us a name for something we already feel, so we can think about it and decide what to do with it.

This is not saying the answer is to "get over" the past. That framing is wrong on its face. You cannot get over what has been written into how your nervous system reads a room. The frame is not "get over it." The frame is: see it, name it, understand where it came from, respect it, and then make decisions about which of its instructions still serve you and which were correct for a setting you no longer live in.

And this is not unique to Hazaras. The same pattern has been documented carefully in other communities. The children of Holocaust survivors carry a measurable version of it. Armenian families post-1915 carry a version of it. Cambodian families post-Khmer Rouge carry a version of it. Indigenous communities in North America - particularly those affected by the residential school system, where the work of Maria Yellow Horse Brave Heart introduced the term "historical trauma" to describe exactly this kind of multi-generational wound - carry a version of it. Black families in the United States carrying the long shadow of slavery and Jim Crow carry a version of it. Tutsi families post-Rwanda carry a version of it. The literature comparing these communities is rich and the pattern recurs.

That should be reassuring rather than discouraging. Communities that have begun to work with this honestly have found ways to hold respect for what their elders carried and still build wider trust within their own ranks. The work is slow. It is also possible.

What Recognising It Changes

If the inheritance is real, what do we do with it?

The first thing it changes is how we read our own reactions. When the second-generation Hazara at the community event in San Diego notices a flicker of wariness as a new Hazara face from a sub-group they do not know walks in, they have a choice that someone unaware of the pattern does not have. They can register the flicker as information about their inheritance rather than information about the new person. That alone, repeated across many such moments, is significant. It means the next interaction starts from a slightly different place.

The second thing it changes is how we read our parents and grandparents. The behaviour we sometimes find frustrating - the slowness to trust new people, the close-held information, the warnings about who not to befriend, the strong loyalty to the smallest circle - stops looking like personal stubbornness and starts looking like the after-image of conditions we did not have to live through. That changes the conversation between the generations. It does not require the older generation to do anything differently. It does require us, the younger generation, to extend a different kind of patience to where their patterns came from.

The third thing it changes is how we design the institutions the unifying-institution piece argued for. If we know that wariness toward unfamiliar Hazaras is part of the inherited landscape, then the institutional answer is not to lecture people out of it. The institutional answer is to design structures that lower the cost of extending trust: published finances, transparent governance, rotating chairs, visible representation from across the sub-groups, public minutes, real accountability when something goes wrong. Trust built that way does not require anyone to override their inherited caution. It gives the caution something to verify against. Over time, repeated verification is what loosens the reflex.

The fourth thing it changes is how we think about parenting and what we pass on next. Many second-generation Hazaras are now raising children of their own. They have a chance to pass on much of what their parents passed on - the language, the food, the music, the connection to home - while making different choices about what to do with the wariness. Not by pretending it does not exist. By being honest about where it came from, talking about it openly enough that it does not have to be inferred from silences, and making explicit, in front of their own children, the difference between caution that is currently warranted and caution that is a heritage from a setting that no longer applies. That is its own quiet act of community-building.

A Closing Note

It is worth saying this clearly. The generation that brought us here did the harder thing. They held a community together under conditions designed to dissolve it. They got their children to safer countries, often at terrible personal cost. They kept the language, the food, the songs, the names of the valleys, the memory of what was lost. They did all of this while their nervous systems carried what they had survived, every day, with no language for it and no support for it.

That they also passed forward a pattern of wariness is not their failure. It is the shape of what survival looked like for them. The work of the next generation is not to disown what they carried. It is to honour it, understand it, and decide carefully which parts of it still serve the world we now live in.

If we do that work, the community that comes after us will inherit something different from what we did. Not a community without caution - caution is a fair gift to give children who will live in any world - but a community in which caution and wider trust can sit together, and in which the lines inside the line, the ones between Behsud and Jaghori and Sheikh Ali and Day Zangi and the rest, become softer because they are held by people who have looked honestly at why those lines were drawn so deeply in the first place.

That is, in the end, what the inheritance asks of us. Not to forget. To remember accurately, and then to choose.

Sources consulted: Judith Herman, Trauma and Recovery (1992); Bessel van der Kolk, The Body Keeps the Score (2014); Rachel Yehuda et al., research on intergenerational trauma transmission in Holocaust survivor offspring (Mount Sinai, 1998 onward); Vamik Volkan, Bloodlines: From Ethnic Pride to Ethnic Terrorism (1997) and subsequent papers on chosen trauma; Vincent Felitti et al., the Adverse Childhood Experiences (ACE) Study (CDC/Kaiser Permanente, 1998 onward); John Bowlby, Attachment (1969) and Mary Ainsworth, "Patterns of Attachment" (1978); Maria Yellow Horse Brave Heart, work on historical trauma in Indigenous communities (1990s onward); comparative literature on second-generation Holocaust, Armenian, Cambodian, Rwandan, and Indigenous community trauma transmission.

ترجمه فارسی

سوءظن همراه با زبان و خوراک سفر می‌کند: چگونه الگوهای اعتماد به ارث می‌رسد

اگر در خانوار هزاره‌ای که با آنچه والدین و پدرکلان‌های ما از سر گذراندند شکل گرفته، بزرگ شده‌اید، آن حس را می‌شناسید حتی اگر کسی هرگز آن را نام نبرده باشد. یک احتیاط نسبت به افرادی که مدت زیادی نشناخته‌اید. تردید دوبارۀ انگیزه‌های غریبه‌ها. یک شیوۀ خاص خواندن اتاق پیش از این که در آن ساکن شوید. اکراه از اعتماد به چهرۀ تازه در گردهمایی جامعه، حتی وقتی آن چهره از جامعۀ خود شما باشد.

این احتیاط در شما اختراع نشد. به ارث رسید. سوءظن، برای نسلی که از خشونت دورۀ طالبان، بیجاشدگی از هزارجات، فشار درازمدت بر هزاره‌ها در کویته و مشهد، و گذار پرمخاطره به سیدنی یا تورنتو جان به در برد، یک سیگنال مفید و گاه نجات‌بخش بود. به آنان می‌گفت چه کسی را در فاصله نگه دارند، کدام پیشنهاد را رد کنند، به کدام تق در پاسخ ندهند. وقتی خطر فوری عقب می‌نشیند، خاموش نمی‌شود. و در کنار زبان و خوراک، به فرزندان و نواسه‌هایی منتقل می‌شود که هرگز رویداد اصلی را زندگی نکردند.

این نوشته دربارۀ آن انتقال است. می‌کوشد به آن صادقانه بنگرد، بدون آسیب‌شناسانه دیدن کسانی که آن را به ما رساندند. والدین ما بدبین نبودند. آنان به‌درستی برای جهانی که از آن جان به در بردند، کالیبره شده بودند. هزینه این است که این کالیبراسیون از جهانی که آن را تولید کرد، بادوام‌تر است - و شکل می‌دهد که چگونه ما که بیرون از افغانستان یا پس از بدترین سال‌های درون آن متولد شده‌ایم، با دیگران، از جمله دیگران درون جامعۀ خود، ارتباط داریم.

این همچنین رشتۀ سوم در یک گفت‌وگوی بلندتر است. یک نوشتۀ پیشین در این سایت به این که چرا تقسیم‌های درونی در میان هزاره‌ها تداوم می‌یابد، نگاه کرد. یک نوشتۀ همراه پیشنهاد داد که چگونه یک نهاد وحدت‌بخش می‌تواند به‌راستی ساخته شود. هر دو نوشته به‌اختصار نقش الگوهای اعتماد به‌ارث‌رسیده را نام بردند. این نوشته با آن رشته به‌تنهایی می‌نشیند، چون آن قدر مهم است که نمی‌توان آن را در یک پاراگراف رها کرد.

آسیب به‌ارث‌رسیده به‌راستی چه معنایی دارد

اصطلاح «آسیب بین‌نسلی» سُست به کار می‌رود. ارزش دارد دربارۀ این که چه ادعا می‌شود و چه ادعا نمی‌شود، دقیق باشیم.

نسخۀ دقیق این ادعا چنین است: تجربۀ آسیب شدید و پایدار در یک نسل، محیط فیزیکی، عاطفی و رابطه‌ای را که نسل بعدی در آن بزرگ می‌شود، تغییر می‌دهد، و این تغییرات سیستم عصبی، الگوهای دلبستگی و فرض‌های پیش‌فرض دربارۀ افراد دیگر در نسل بعدی را شکل می‌دهد. آسیب به‌عنوان یاد رویداد اصلی منتقل نمی‌شود. به‌عنوان سبک فرزندپروری، آب‌وهوای خانوار، الگوهای ارتباطی و سیگنال عاطفی مراقبانی منتقل می‌شود که رویداد اصلی را در بدن و ذهن خود حمل می‌کنند.

چندین پیکره از پژوهش از زاویه‌های متفاوت بر این تصویر همگرا می‌شوند.

روان‌پزشک بالینی Judith Herman، در کتاب ۱۹۹۲ خود Trauma and Recovery، چیزی را که اکنون چارچوب اصلی برای فهم آسیب پیچیده است، برقرار کرد - آسیبی که مکرر، طولانی و در روابط جای‌گرفته است نه ناشی از یک رویداد واحد. مشاهدۀ مرکزی Herman، که جان‌به‌دربردگان آسیب پیچیده، تغییرات پایدار در ظرفیت اعتماد، در حس امنیت و در روابط‌شان با دیگران پدید می‌آورند، به زبانی بدل شد که این حوزه هنوز از آن استفاده می‌کند. کودکان آن جان‌به‌دربردگان، که توسط والدینی بزرگ می‌شوند که ظرفیت‌شان برای اعتماد تغییر یافته، الگوی تغییریافته را به‌عنوان پیش‌فرض می‌آموزند.

Bessel van der Kolk، در The Body Keeps the Score (۲۰۱۴)، دهه‌ها پژوهش را گرد آورد که نشان می‌دهد آسیب در بدن و سیستم عصبی جای می‌گیرد، نه فقط در حافظۀ آگاه. والدینی که بدنشان به‌آرامی در آماده‌باش خطر است - که پاسخ یکه‌شان سریع‌تر است، که چهره‌شان غریبه‌ها را سریع‌تر برای تهدید می‌خواند، که لحن‌شان لحظه‌ای که زنگ در غیرمنتظره به صدا درآید تغییر می‌کند - هر روز به فرزندشان می‌آموزد که جهان چگونه است. به فرزند گفته نمی‌شود. به او نشان داده می‌شود. بدن والدین به برنامۀ درسی بدل می‌شود.

روان‌پزشک Rachel Yehuda، که عمدتاً با جان‌به‌دربردگان هولوکاست و فرزندان‌شان در Mount Sinai در نیویورک کار کرده، پرارجاع‌ترین پژوهش را در زمینۀ بیولوژیکیِ این انتقال تولید کرده است. کارش تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری در تنظیم هورمون استرس را در فرزندان جان‌به‌دربردگان آسیب نشان داده، نه تنها در خود جان‌به‌دربردگان. سازوکار دقیق - این که آیا به‌معنای دقیق اپی‌ژنتیکی است، یا از طریق محیط پیش از تولد، یا از طریق مراقبت اولیه، یا هر سه هم‌زمان - هنوز در حال کار است و این حوزه دربارۀ جزئیات بحث می‌کند. نکتۀ گسترده‌تری که کار او می‌سازد، به‌اندازۀ کافی پایدار است: تاریخ آسیب والدین، به‌طور بیولوژیکی و رفتاری، در پاسخ استرس نسل بعدی ظاهر می‌شود.

روانکاو ترک-امریکایی Vamik Volkan زاویۀ متفاوتی را در Bloodlines (۱۹۹۷) و سری مقالات بعدی آورد. Volkan روی چیزی که آن را «آسیب برگزیده» نامید کار کرد: یک جراحت تعریف‌کننده در تاریخ یک جامعه که در نسل‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از خود هویت منتقل می‌شود. نسل بعدی رویداد را به یاد نمی‌آورد، اما زخم پیرامون رویداد - سوءظن، آمادگی برای انتظار خیانت از غریبه‌های خاص، حس این که جهان در الگوهای خاص خطرناک است - بخشی از این می‌شود که خود را چه می‌فهمند. خوانندۀ هزاره شکل این را بلافاصله خواهد شناخت. کارزارهای دهۀ ۱۸۹۰ امیر عبدالرحمن خان، تخریب بت‌ها، آزار و اذیت‌ها در کویته، خشونت طالبان علیه هزاره‌ها - این‌ها تنها رویدادهای تاریخی نیستند. این‌ها نقاط مرجعی هستند که جامعه با آن‌ها زندگی می‌کند.

مطالعۀ تجربیات نامطلوب کودکی (ACE)، که توسط CDC و Kaiser Permanente از اواخر دهۀ ۱۹۹۰ به بعد اجرا شد، در مقیاس جمعیتی برقرار کرد که سایۀ بلند ناملایمات کودکی دهه‌ها بعد در سلامت جسمی و روانی، در الگوهای رابطه، و در چگونگی خواندن امنیت موقعیت‌های نو توسط افراد ظاهر می‌شود. کار اصلی ACE روی تجربۀ مستقیم کودکی متمرکز بود. کار بعدی آن را به پیوند والد به فرزند گسترش داده است: امتیازات ACE والدین، نتایج کودک را پیش‌بینی می‌کند حتی وقتی ناملایمات مستقیم خود کودک پایین است.

و از یک سنت متفاوت دیگر، کار John Bowlby و Mary Ainsworth روی دلبستگی، که به دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برمی‌گردد، برقرار کرد که حس بنیادی کودکان از این که جهان امن است و افراد قابل اعتمادند، در چند سال نخست زندگی، در تعاملات الگومند با مراقبان اصلی ساخته می‌شود. مراقبی که تاریخ دلبستگی خودش با فقدان، جدایی و اقتدار غیرقابل‌اعتماد شکل گرفته باشد، خط مبنای متفاوتی به کودک منتقل می‌کند تا مراقبی که جهان خودش پایدار بوده باشد. نه چون می‌خواهند. چون دلبستگی همین است.

نیازی نیست هر ادعایی در هر یک از آن ادبیات‌ها را بپذیرید تا نکتۀ اساسی را بگیرید. نکتۀ اساسی در همۀ آنان نیرومند است: آنچه یک نسل از سر می‌گذراند، شکل می‌دهد که چگونه نسل بعد با دیگران ارتباط دارد و این شکل‌دهی رخ می‌دهد چه کسی در خانواده دربارۀ رویداد اصلی سخن بگوید چه نگوید.

سوءظن به‌عنوان میراث

حالا این را به یک خانوار هزاره برگردانید.

والدی را تصور کنید که در اواخر دهۀ ۱۹۹۰ پس از نخستین یورش طالبان به مزار شریف و کشتارهای هزاره در آنجا، افغانستان را ترک کرد. یا پدرکلانی که پس از جنگ شوروی هزارجات را ترک کرد، خود را به کویته رساند، و دید بمب‌گذاری‌ها در محله‌های هزارۀ آنجا در طول دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ ادامه یافت. یا والدی که در بهسود یا جاغوری کودک بود وقتی جاده امن نبود، وقتی سال درسی با این که از کدام ولسوالی‌ها می‌توانستی و نمی‌توانستی بگذری شکل می‌گرفت. یا خانواده‌ای که به ایران به‌عنوان پناهندۀ بدون سند رسید و پانزده سال زیر فشار پیوستۀ اخراج و کنار گذاشتن زندگی کرد.

حالا بپرسید چه چیزی در آن شرایط سازگار می‌بود.

یک سوءظن دقیقاً تنظیم‌شده نسبت به غریبه‌ها سازگار می‌بود. به شما کمک می‌کرد از همسایۀ اشتباهی که چیز اشتباهی را گزارش می‌داد، تماس اشتباهی که سند را وعده می‌داد و چیزی تحویل نمی‌داد، و دست مهربان اشتباه پرهیز کنید. اکراه از آشکار کردن جزئیات خانواده به افرادی که مدت زیادی نمی‌شناختید، سازگار می‌بود. عادت خواندن دقیق چهره‌های تازه، بررسی این که با چه کسانی وارد شدند، پرسیدن آرام دربارۀ خانواده‌شان پیش از تصمیم به چگونگی برخورد، سازگار می‌بود. بازتاب جمع کردن منابع و اعتماد به درون، به کوچک‌ترین حلقۀ قابل تأیید - خانوادۀ نزدیک نخست، سپس خانوادۀ گسترده، سپس شاید قریه یا خرده‌گروه شما - سازگار می‌بود. اعتماد گسترده‌تر، آن نوع که به شما اجازه می‌داد یک نهاد جامعه را که توسط افرادی که شخصاً نمی‌شناختید اداره می‌شود تمویل کنید، یک تجمل شرایطی بود که وجود نداشت.

این بازتاب‌ها از هیچ بیرون نیامدند. آموخته شدند، تقویت شدند، و ضروری بودند. جان نجات دادند.

وقتی خانواده سپس به ویرجینیا، به سیدنی، به سن‌دیاگو، به هامبورگ می‌رسد، و کودکان آنجا متولد و بزرگ می‌شوند، چه می‌شود؟

بازتاب‌ها خاموش نمی‌شوند. هیچ سیگنال درونی‌ای نیست که به بدن بگوید خطر گذشته. والدینی که اکنون، از نظر قانونی، در یک حومۀ تورنتو امن‌اند، هنوز همان فردی هستند که سیستم عصبی‌اش با یک تنظیم متفاوت شکل گرفته بود. آنان با همان احتیاط به افراد تازه سلام می‌کنند. همان نوع پرسش‌ها را دربارۀ پیشینۀ یک غریبه می‌پرسند. به فرزندانشان دربارۀ افراد به همان شکل‌های الگومند هشدار می‌دهند. با آنچه می‌کنند و به آنچه توجه می‌کنند می‌آموزند که جهان شامل خطرات خاص و دلایل خاصی برای فاصله نگه داشتن است.

کودک در آن خانوار بزرگ می‌شود. الگو را جذب می‌کند. شاید هرگز داستان مشخص پشت آن به او گفته نشود - بسیاری از والدین آن نسل بدترین چیزهایی را که زیستند روایت نمی‌کنند - اما شکل آن را می‌آموزد. احتیاط در شیوۀ ورود والدش به اتاق است. در این است که والدش چه کسی را به خانه دعوت می‌کند و چه کسی را اجتناب می‌کند. در سکوت‌های پیرامون موضوعات خاص است. در شیوه‌ای است که خانواده به اخبار بد از افغانستان یا از کویته پاسخ می‌دهد، با سکوتی که شگفتی نیست بلکه شناخت است.

سپس کودک بزرگ می‌شود و وارد یک گردهمایی جامعه در شهر اقامتش می‌شود. یک چهرۀ تازه. یک چهرۀ هزاره، اما نه چهره‌ای که می‌شناسد. از یک خرده‌گروهی که نمی‌داند. با داستانی که نشنیده. واکنش او بی‌طرف نیست. او، بدون این که کسی قصد آموزش او را داشته باشد، آموزش دیده است که آن چهره را آرام و با دقت بخواند. آموزش برای یک تنظیم متفاوت درست بود. به‌طور پیش‌فرض، آموزشی است که اینجا اعمال می‌کند.

این میراث است. این آن چیزی است که در کنار زبان و خوراک منتقل می‌شود.

چرا این به‌طور خاص در سطح جامعه برای ما هزینه دارد

پس می‌توانید ببینید چرا این برای پرسشی که نوشته‌های پیشین در این سایت پرسیدند مهم است: چرا آزار و اذیت مشترک و بیجاشدگی مشترک چنین به‌ندرت به وحدت مشترک در میان هزاره‌ها رسیده؟

نوشتۀ پیشین دربارۀ خرده‌گروه‌ها استدلال کرد که یک دلیل ساختاری است - جغرافیا، سیاست دولت، نبود یک نهاد وحدت‌بخش. دیگری روان‌شناختی در سطح جامعه است - جوامع زیر تهدید پایدار به درون می‌گردند و اعتماد را به کوچک‌ترین حلقۀ قابل تأیید منقبض می‌کنند. این نوشته لایۀ سوم را که زیر دو لایۀ دیگر می‌نشیند می‌افزاید: الگوی اعتماد نسل تهدید‌شده، با آن نسل نمی‌ماند. به جلو دست به دست می‌شود.

این پیامدهای عملی دارد و ارزش نام بردن صادقانه را دارند.

یک سازمان هزاره در کالیفرنیا که می‌کوشد یک هیئت بسازد که از خطوط خرده‌گروهی بگذرد، با افرادی روبه‌رو می‌شود که پاسخ پیش‌فرض‌شان به یک غریبه از یک خرده‌گروه متفاوت، احتیاط است، حتی وقتی آن را به این شکل بیان نمی‌کنند. این احتیاط تعصب نیست. این یک بازتاب آموخته‌شده است که در تنظیمی به کار می‌رود که شرایط آموزش اصلی دیگر در آن صدق نمی‌کند. اما جذب را کند می‌کند، اعتمادسازی را پیچیده می‌سازد، و گرایش دارد سازمان‌ها را به سوی افرادی که بنیان‌گذاران از پیش می‌شناختند بازگرداند - یعنی به سوی خرده‌گروه خود بنیان‌گذاران.

یک فراخوان تمویل که از هزاره‌ها در کویته می‌خواهد به کار امداد در هزارجات کمک کنند، که توسط افرادی که شخصاً نمی‌شناسند اداره می‌شود، با فرض به‌ارث‌رسیدۀ این که ساختارهای کدر بازیگران بد را پنهان می‌کنند، روبه‌رو می‌شود. آن فرض در بسیاری از تنظیماتی که والدین ما زیستند، درست بود. اکنون، به‌طور پیش‌فرض، در تنظیماتی به کار می‌رود که شفافیت می‌توانست به‌راستی تأیید شود - اگر کسی به تأیید اعتماد می‌کرد.

دوستی و ازدواج فراخرده‌گروهی، که نوشتۀ پیشین یکی از چیزهایی نام برد که به‌راستی دیوارهای درونی را حل می‌کند، با یک لایۀ آرام بین‌نسلی احتیاط روبه‌رو می‌شود. والدینی که آشکارا نمی‌گویند که یک خانوادۀ بهسودی نباید با یک خانوادۀ جاغوری ازدواج کند، همچنان فرزندان خود را با هزار سیگنال کوچک دربارۀ این که چه کسی «از ماست» و چه کسی «به اندازۀ کافی نزدیک» است و چه کسی دورتر بزرگ خواهند کرد. سیگنال‌ها همیشه آگاهانه نیستند. حس می‌شوند.

و پرسش رهبری، آن که نوشتۀ نهاد-وحدت‌بخش زمان زیادی روی آن گذراند، مستقیماً به این می‌خورد. ساختن یک نهاد که ریاست امسالش از یک خرده‌گروه متفاوت از شما باشد، نوعی گسترش اعتماد را می‌طلبد که بازتاب به‌ارث‌رسیدۀ احتیاط آن را دشوارتر از آنچه در غیر این صورت بود می‌سازد. این بازتاب تنها مانع نیست. یکی از موانع است که زیر دیگری نشسته.

این چه نیست

مهم است که اینجا با احتیاط باشیم، چون چند چیز هست که این نوشته آن‌ها را نمی‌گوید.

این نمی‌گوید که والدین و پدرکلان‌های ما بدبین بودند. نبودند. آنان به تنظیم‌هایی که اعتماد را مجازات می‌کرد به‌طور عقلانی پاسخ می‌دادند. هزینه‌ای که ما اکنون می‌پردازیم، هزینۀ داشتن نیاکانی است که جان به در بردند. جایگزین - نیاکانی که آزادانه در تنظیم‌هایی که آن را مجاز نمی‌کرد اعتماد می‌کردند - در بسیاری موارد، نیاکانی است که جان به در نبردند. این احتیاط، در یک معنای واقعی، دلیل این است که ما اصلاً اینجا هستیم.

این نمی‌گوید که نسل دوم شکسته یا آسیب‌دیده است. نیستیم. ما یک الگوی خاص از میراث را حمل می‌کنیم، به همان شکل که هر ملتی الگویی از میراث را از آنچه نیاکانش زیستند حمل می‌کند. نام بردن این الگو، آسیب‌شناسانه دیدن کسانی که آن را حمل می‌کنند نیست. نکتۀ نام بردن این است که نامی برای چیزی که از پیش حس می‌کنیم به ما بدهد، تا بتوانیم دربارۀ آن فکر کنیم و تصمیم بگیریم با آن چه کنیم.

این نمی‌گوید که پاسخ «گذشتن از گذشته» است. آن چارچوب در ظاهرش نادرست است. شما نمی‌توانید از آنچه در شیوۀ خواندن یک اتاق توسط سیستم عصبی شما نوشته شده بگذرید. چارچوب «از آن بگذر» نیست. چارچوب این است: ببین، نام ببر، بفهم از کجا آمده، احترام بگذار، و سپس دربارۀ این که کدام دستورهای آن هنوز به تو خدمت می‌کنند و کدام برای تنظیمی درست بودند که دیگر در آن زندگی نمی‌کنی، تصمیم بگیر.

و این منحصر به هزاره‌ها نیست. همین الگو در جوامع دیگر با دقت ثبت شده است. فرزندان جان‌به‌دربردگان هولوکاست نسخه‌ای قابل اندازه‌گیری از آن را حمل می‌کنند. خانواده‌های ارمنی پس از ۱۹۱۵ نسخه‌ای از آن را حمل می‌کنند. خانواده‌های کامبوجی پس از خمرهای سرخ نسخه‌ای از آن را حمل می‌کنند. جوامع بومی در امریکای شمالی - به‌ویژه آنانی که از سیستم مکاتب شبانه‌روزی متأثر شدند، که کار Maria Yellow Horse Brave Heart اصطلاح «آسیب تاریخی» را برای توصیف دقیقاً همین نوع جراحت چندنسلی معرفی کرد - نسخه‌ای از آن را حمل می‌کنند. خانواده‌های سیاه در ایالات متحده که سایۀ بلند بردگی و Jim Crow را حمل می‌کنند، نسخه‌ای از آن را حمل می‌کنند. خانواده‌های توتسی پس از روآندا نسخه‌ای از آن را حمل می‌کنند. ادبیات مقایسۀ این جوامع غنی است و الگو تکرار می‌شود.

این باید آرامش‌بخش باشد نه دلسردکننده. جوامعی که آغاز به کار صادقانه با این کرده‌اند، راه‌هایی برای نگه داشتن احترام به آنچه بزرگ‌سالان‌شان حمل کردند و در عین حال ساختن اعتماد گسترده‌تر در درون صفوف خود یافته‌اند. کار آرام است. همچنین ممکن است.

شناختن آن چه را تغییر می‌دهد

اگر این میراث واقعی است، با آن چه کنیم؟

نخستین چیزی که تغییر می‌دهد، این است که چگونه واکنش‌های خود را می‌خوانیم. وقتی هزارۀ نسل دوم در رویداد جامعه در سن‌دیاگو یک سوسوی احتیاط را وقتی یک چهرۀ هزارۀ تازه از یک خرده‌گروهی که نمی‌شناسند وارد می‌شود متوجه می‌شود، انتخابی دارد که کسی که از این الگو بی‌خبر است ندارد. می‌تواند آن سوسو را به‌عنوان اطلاعاتی دربارۀ میراث خود ثبت کند نه به‌عنوان اطلاعاتی دربارۀ شخص تازه. این تنها، تکرار‌شده در طول بسیاری از این لحظات، چشمگیر است. یعنی تعامل بعدی از جای کمی متفاوت آغاز می‌شود.

دومین چیزی که تغییر می‌دهد، این است که چگونه والدین و پدرکلان‌های خود را می‌خوانیم. رفتاری که گاه ناامیدکننده می‌یابیم - آرامی در اعتماد به افراد تازه، اطلاعات نزدیک نگه‌داشته‌شده، هشدارها دربارۀ این که با چه کسی دوست نشوید، وفاداری قوی به کوچک‌ترین حلقه - دیگر مانند سرسختی شخصی به نظر نمی‌رسد و آغاز می‌کند مانند پس‌تصویری از شرایطی که ما مجبور نبودیم زندگی کنیم به نظر برسد. این گفت‌وگو میان نسل‌ها را تغییر می‌دهد. این از نسل بزرگ‌تر نمی‌خواهد چیزی متفاوت بکنند. این از ما، نسل جوان‌تر، می‌خواهد یک نوع متفاوت از صبر را به جایی که الگوهایشان از آن آمدند بدهیم.

سومین چیزی که تغییر می‌دهد، این است که چگونه نهادهایی را که نوشتۀ نهاد-وحدت‌بخش برای آن استدلال کرد، طراحی می‌کنیم. اگر می‌دانیم که احتیاط نسبت به هزاره‌های ناآشنا بخشی از چشم‌انداز به‌ارث‌رسیده است، پس پاسخ نهادی این نیست که افراد را از آن سخنرانی کنیم. پاسخ نهادی این است که ساختارهایی طراحی کنیم که هزینۀ گسترش اعتماد را پایین آورند: مالی منتشر‌شده، حکمرانی شفاف، ریاست‌های چرخان، نمایندگی آشکار از سراسر خرده‌گروه‌ها، صورت‌جلسات عمومی، پاسخگویی واقعی وقتی چیزی اشتباه می‌رود. اعتمادی که به این شیوه ساخته می‌شود، از کسی نمی‌خواهد احتیاط به‌ارث‌رسیدۀ خود را نادیده بگیرد. به این احتیاط چیزی می‌دهد که در برابر آن تأیید کند. در طول زمان، تأیید مکرر همان چیزی است که این بازتاب را شل می‌کند.

چهارمین چیزی که تغییر می‌دهد، این است که چگونه دربارۀ فرزندپروری و آنچه بعد منتقل می‌کنیم می‌اندیشیم. بسیاری از هزاره‌های نسل دوم اکنون فرزندان خود را بزرگ می‌کنند. آنان فرصتی دارند تا بسیاری از آنچه را والدینشان منتقل کردند - زبان، خوراک، موسیقی، پیوند با خانه - منتقل کنند در حالی که انتخاب‌های متفاوتی دربارۀ این که با احتیاط چه کنند، می‌کنند. نه با وانمود کردن به این که وجود ندارد. با صادق بودن دربارۀ این که از کجا آمده، به‌اندازۀ کافی آشکار سخن گفتن دربارۀ آن که از سکوت‌ها استنباط نشود، و آشکار کردن، در برابر فرزندان خود، تفاوت میان احتیاطی که اکنون موجه است و احتیاطی که میراثی از تنظیمی است که دیگر صدق نمی‌کند. این عمل آرام جامعه‌سازی خاص خود است.

یادداشت پایانی

ارزش دارد این را روشن بگوییم. نسلی که ما را به اینجا آورد، کار دشوارتر را انجام داد. آنان جامعه‌ای را زیر شرایطی که برای حل کردن آن طراحی شده بود، در کنار هم نگه داشتند. آنان فرزندانشان را به کشورهای امن‌تر بردند، اغلب با هزینۀ شخصی هولناک. آنان زبان، خوراک، ترانه‌ها، نام‌های دره‌ها، خاطرۀ آنچه از دست رفت را نگه داشتند. آنان تمام این‌ها را انجام دادند در حالی که سیستم عصبی‌شان آنچه را که از سر گذرانده بودند هر روز حمل می‌کرد، بدون زبانی برای آن و بدون پشتیبانی‌ای برای آن.

این که آنان همچنین یک الگوی احتیاط را به جلو منتقل کردند، شکست آنان نیست. شکل آن چیزی است که بقا برای آنان شبیه به آن بود. کار نسل بعد این نیست که آنچه را آنان حمل کردند انکار کند. این است که به آن احترام بگذارد، آن را بفهمد، و با دقت تصمیم بگیرد کدام بخش‌های آن هنوز به جهانی که اکنون در آن زندگی می‌کنیم خدمت می‌کند.

اگر آن کار را انجام دهیم، جامعه‌ای که پس از ما می‌آید، چیزی متفاوت از آنچه ما به ارث بردیم به ارث خواهد برد. نه جامعه‌ای بدون احتیاط - احتیاط هدیۀ منصفانه‌ای برای دادن به کودکانی است که در هر جهانی زندگی خواهند کرد - بلکه جامعه‌ای که در آن احتیاط و اعتماد گسترده‌تر می‌توانند با هم بنشینند، و خطوط درون خط، آن‌هایی که میان بهسود و جاغوری و شیخ علی و دای زنگی و بقیه‌اند، نرم‌تر می‌شوند چون توسط افرادی نگه داشته می‌شوند که با صداقت به این که چرا آن خطوط در آغاز چنین عمیق کشیده شدند، نگاه کرده‌اند.

این، در پایان، آن چیزی است که این میراث از ما می‌طلبد. نه فراموش کنیم. به‌درستی به یاد بیاوریم، و سپس انتخاب کنیم.